Volg ons op Twitter Volg ons op Facebook Magazine voor Informatie en Fantasie
20-06-2018

Home Hij van haar Eddie de Mepper Wiekie Grasprikken Strip Links Archief Contact

Van de redactie

Gelezen: Mensen gaan de brug pas over wanneer ze verlangen naar de overkant
('t Haasje)

Advertenties


Arme Schapen



Het is verdacht stil in bijna alle nederlandse gemeenten. Gisteren hoorde ik dat de wethouders in Leiderdorp niet meer in slaap konden komen van alle zorgen die de nieuwe WMO en Zorg met zich meebrengen. Nog een kleine 2 maanden hebben zij te gaan om alle maatschappelijke zorgen, de gehandicapten, de zwervers en andere daklozen, de bejaarden en last but not least de Jeugdzorg te bestieren. Ook alle kennis daaromtrent moeten zij tot zich nemen en leiding geven aan specialismen waarvan zij nog nooit hadden gedroomd. Neem de Jeugdzorg die al jaren in de schijnwerpers staat vanwege de ongelooflijke onbekwaamheid. Een instituut van formaat zou je zeggen met honderden hoog-opgeleide specialisten en toch steek na steek liet vallen. Waar de kinderen van toen, nu als volwassenen met grote trauma’s rondlopen. Een instituut die dagelijks kinderen uit de huizen trok omdat zij beweerde dat het vadertje-moedertje spelen beter bij de overheid kon plaatsvinden.


Het zijn altijd de arme schapen die de klappen krijgen

Waar zes agenten per incident de huiskamers binnenstormden en de arme schapen in de leeftijd van baby tot wettelijk meerderjarig uit hun warme nesten rukten. Ja beste wethouders van Nederland, die taak is nu aan u gegund om te gaan meppen. Dat heeft meneer Van Rhijn, onze staatssecretaris voor u bedacht. Ook de bejaarden mag u gaan meppen die nu al geen eten krijgen omdat de thuiszorg overbelast is en meneer van Rhijn ook al aan het meppen is binnen die Thuiszorg waar in termen wordt gedacht van zorg voor 1,3 uur of 2,9 uur per huishouden, zodat alle thuiszorgers weer worden ontslagen. Ik maakte mij zorgen want mijn mepactiviteiten zouden straks door deze situatie toch wel ernstig worden aangetast. En zin om werkeloos te worden heb ik niet. Vannacht belde ik de wethouders op omdat hun vrouwen hadden verteld dat zij gebroederlijk iedere nacht schapen aan het tellen waren. Zij konden niet slapen van dat gemep en al die onzekerheid terwijl ik daar juist van geniet. Zij waren de tel kwijt geraakt en nadat zij 250 schapen hadden gehuurd die langs de Dwarswetering waren geparkeerd ben ik daar naartoe gegaan en zag ze daar op een groot luchtbed liggen. Jef en Michiel gebroederlijk naast elkaar. Zij telden en telden of het een lieve lust was. Toen Jef bij de 230 was hoorde ik een grote vloek van Michiel. "Er zijn weer schapen gejat! Kan ik weer opnieuw beginnen met tellen!". Ondanks het schrikdraad bleken de schapen zo hoog te kunnen springen dat er af en toe eentje er stiekum vandoor ging. Steevast riep elk schaap: "Ik ben het zat om als gratis grazer te moeten werken. Ik ben geen mantelzorger, buurman of familie, wat denken ze wel!" Ik gaf het schaap groot gelijk en wees hem de weg naar De Bloemerd. "Het gras is daar malser en vitaminerijker", riep ik hem nog na. Binnen een paar seconden verdween het arme beest in het donker richting de toegangsbrug.

Ondanks het schrikdraad bleken de schapen zo hoog te kunnen springen dat er af en toe eentje stiekum vandoor ging...

Elke nacht ging ik even kijken hoe het met de twee zorg-wethouders ging. De wallen onder hun ogen werden steeds groter en met lijkwitte gezichten en grote ogen telden ze maar door. Van verre hoorde ik al 186, 187, 188... een vloek... 1, 2... En ondanks het vele tellen konden zij de slaap maar niet vatten. Hun uitputting was nabij en ik besloot 112 te bellen. Ik riep zal ik 112 bellen, Nee, schreeuwde Jef, ik zit op 211. Nee zei Michiel ik zat al op 214. Potver, weer 3 schapen gejat. Ik zag de wanhoop in hun ogen en concludeerde dat zij elk moment in konden storten. Ik mepte ze allebei tegen het hoofd en met een doffe klap vielen ze op het grote luchtbed. Ik belde 112 en kreeg te horen dat ik de dokterstelefoon maar moest bellen omdat de benzine op was wegens de bezuinigingen. De arme schapen lagen geduldig op het inmiddels kale grasveldje en af en toe zag ik er weer eentje richting De Bloemerd huppelen. Jef en Michiel waren inmiddels door de klap in een stevige slaap geraakt en snurkten als Canadese houthakkers. Plots begon Jef in zijn slaap te praten en mompelde: " Hij graait en graait en wij kunnen de klappen opvangen. Die arme schapen betalen het gelag". Ook Michiel aangespoord door Jef begon te mompelen en binnen een minuut schreeuwde hij het uit:"Dit kan zo niet langer, bejaarden zullen sterven, gehandicapten zullen verpauperen omdat wij het financieel op lokaal niveau niet rond zullen krijgen. De OZB zal verdubbelen, er komt een tol op de Engelendaal en op alle toegangswegen van Leiderdorp. Elk vliegtuig dat boven ons grondgebied zal vliegen gaat precario betalen, De Houtkamp zal worden bebouwd zoals ieder leeg plekje in het dorp en het gemeentehuis zal weer worden afgebroken, omdat we een kantoor in het Leidse stadhuis zullen krijgen. Ach al die arme schapen zullen het gelag betalen."


Hij graait en graait en wij kunnen de klappen opvangen

Op het voetpad naast de wetering zag ik uit de richting Leiden een kalende man op me toekomen met aan zijn hand een fiets. Eerst dacht ik dat een afgezant van de dokterstelefoon arriveerde maar hij had een rugzak en een stok bij zich. Hij zette zijn fiets tegen een boompje en haalde uit de rugzak een schaapsherderskostuum. Hij verkleedde zich en sprong over het hek. Bij het luchtbed aangekomen maakte hij Jef en Michiel wakker. Tikte met zijn stok op hun konten en riep: "Naar huis jullie, ga slapen, ik ben jullie herder en alles zal goedkomen." Ik stapte op hem af en vroeg of hij de baas was van al die arme schapen. "Nee", zei hij "maar ik kan hun lot wel veranderen en ook die van de wethouders. Alleen dat is me dat nog steeds niet gelukt. Ik probeer van alles maar niets lukt me en daar heb ik ook slapeloze nachten van." Ik kreeg medelijden met de man, maar voor mij viel er niets meer te meppen dus ik nam afscheid van hem en ging naar huis. Onderweg puzzelde ik me rot, ik ken die kerel, ik ken die kerel. Ik gaf het op en eenmaal thuis gekomen zette ik nog even het late nieuws aan. Ik zag de herhaling van Pauw en zag een kalende man die zich continu verdedigde hoe zijn PvdA de afgelopen jaren had gefaald en de arme schapen in de armen van de wolf had gedreven...


Ach al die arme schapen zullen het gelag betalen


Stef Bos - Arme Schapen

De kudde loopt te grazen
Geen vuiltje aan de lucht
Ze vullen traag hun magen
Tot het daglicht vlucht

De herder is verdwenen
Voor even of voorgoed
Er is niemand die de weg wijst
Er is niemand die ze hoedt

Arme schapen
Hoor ze blaten
Zo verschrikkelijk alleen
Arme schapen
Alleen gelaten

Arme schapen
Hoor ze blaten
Met z'n allen zo alleen
Arme schapen
Je hoort ze vragen
Voor wie, voor wat, waarom,
Waardoor, waarvoor, waarheen

Ze kijken naar de hemel
Genageld aan de grond
Ze wachten op een wonder
Dat niet komt

Geen herder te bekennen
Opgegaan in rook
Alleen het bange voorgevoel
Gaat met ze op de loop

Ze horen in gedachten
De wolven in het bos
Al is het een illusie
Het laat ze niet meer los

Niemand in de kudde
Die de ander nog vertrouwt
Kijk, ze verstoten
Wat vreemd is en oud

Het zijn arme schapen
Hoor ze blaten
Zo verschrikkelijk alleen
Arme schapen
Alleen gelaten
Arme schapen
Hoor ze blaten
Met z'n allen zo alleen
Arme schapen
Je hoort ze vragen
Voor wie, voor wat, waarom,
Waardoor, waarvoor, waarheen

Eddie de Mepper
(29-10-2014)
Advertentie
Niets van deze website mag worden gekopieerd, gedupliceerd, gemirrord, vertaald, aangepast of verspreid zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de hoofdredacteur van De Leiderdorper, wie dat dan ook moge zijn.

© 2002-2018 HMM Productions (Webdesign)